ਨਾਬਾਲਗ ਨੇ ਰੋਡ ਰੋਲਰ ਹੇਠ ਕੁਚਲਿਆ ਪਿਓ-ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ; ਪਿਓ ਦੀ ਮੌਤ, ਮਾਸੂਮ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ‘ਤੇ, ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਨੇ ਕਲੇਜਾ ਚੀਰਿਆ!
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੰਗ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ-ਮੋਟੀਆਂ ਆਹਟਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਜ ਉੱਥੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਨਾਟਾ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਬਠਿੰਡਾ ਦੀ ਗਣੇਸ਼ਾ ਬਸਤੀ ਦੀ ਗਲੀ ਨੰਬਰ 9 ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੜਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ‘ਕਤਲਗਾਹ’ ਬਣ ਗਈ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਮਾਸੂਮ ਧੀ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿਹਨਤੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨੇ ਤਾਰ-ਤਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੜਕ ਹਾਦਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਉਸ ਸਿਸਟਮ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਕੋਠੜੀ ਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਗਰੀਬ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿਸੇ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਵਿਛਣ ਵਾਲੇ ਰੋੜੇ-ਪੱਥਰ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼, ਧੀ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਘਰ ‘ਚ ਵਿਛਿਆ ਸੱਥਰ
ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ ਉਸ ਮੰਜ਼ਰ ਬਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਨੰਨੀ ਜਾਨ ‘ਮੰਨਤ’ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਦਵਾਈ ਦਿਵਾਉਣ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਸਿਹਤ ਸੁਧਾਰਨ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਉਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੁਪਤਾ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪਸੀਨਾ ਵਹਾ ਕੇ, ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵੇਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਾਪਰਵਾਹ ਨਾਬਾਲਗ ਚਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਡ ਰੋਲਰ ਹੇਠ ਅਜਿਹਾ ਕੁਚਲਿਆ ਕਿ ਰੂਹ ਤੱਕ ਕੰਬ ਗਈ।
ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ 10 ਸਾਲ ਦੀ ਧੀ ਮੰਨਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਕਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਐਮਸ (AIIMS) ਦੇ ਵੈਂਟੀਲੇਟਰ ‘ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਉਸ ਮੋੜ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਧੁੰਦਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਫੇਫੜੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਡਨੀਆਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸੂਮ ਜਿਸਮ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ‘ਖੂਨੀ ਰੋਲਰ’ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਸਦਮੇ ‘ਚ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਂ, ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ‘ਪੁੱਤ’ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ
ਘਰ ਦੀਆਂ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਮੰਜ਼ਰ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁੱਤ ਬਣ ਕੇ ਕੰਧ ਵੱਲ ਝਾਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬਿਸਤਰ ‘ਤੇ ਪਈ ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਮਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦਾ ਬੋਝ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੋਢਾ ਹੁਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਆਹਟ ‘ਤੇ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਦਾ ‘ਵਿਸ਼ਾਲ’ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ। ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਪੈ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਕਿਸੇ ਗੋਲੀ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਘਾਤਕ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦਾ ‘ਬੋਲ਼ਾਪਣ’ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੁੜਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ
ਪਰ ਇਸ ਪੂਰੀ ਤਰਾਸਦੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਘਿਣਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਉਹ ‘ਚਿੱਟੇ ਕੁੜਤੇ’ ਹਨ, ਜੋ ਚੋਣਾਂ ਵੇਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵੋਟਾਂ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਦ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿਧਾਇਕ, ਸਾਬਕਾ ਵਿਧਾਇਕ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਆਸੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਆਗੂ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਵਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਗਰੀਬ ਦੀ ਦਹਿਲੀਜ਼ ‘ਤੇ ਆ ਕੇ ਹਮਦਰਦੀ ਦੇ ਦੋ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕਣ।
ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਉਹ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਦਾਅਵੇ? ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਉਹ ਜਨਤਾ ਦੇ ਸੇਵਕ? ਕੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੁਪਤਾ ਦਾ ਖੂਨ ਇੰਨਾ ਸਸਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰ ਨੇ ਇਸ ਨਾਇਨਸਾਫ਼ੀ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਉਜੜ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਗਰੀਬ ਸਿਰਫ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ‘ਵੋਟ’ ਹੈ, ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ।
ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਆਖਰੀ ਉਮੀਦ: ਗੁਆਂਢੀ ਤੇ ਕੌਂਸਲਰ
ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਇਸ ਘੋਰ ਅਣਦੇਖੀ ਅਤੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ‘ਪੱਥਰ ਦਿਲ’ ਰਵੱਈਏ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੇ ਕਿਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਹੱਲਾ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਦੋ ਕੌਂਸਲਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ਰੂਰ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਮਦਦ ਦਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਇੰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ?
ਸਿਸਟਮ ਤੋਂ ਚੁਭਦੇ ਸਵਾਲ: ਇੱਕ ਨਾਬਾਲਗ ਲੜਕਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੈੱਡਫੋਨ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਮੋਬਾਈਲ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਸੀ, ਉਹ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਭਾਰੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਠੇਕੇਦਾਰ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕਿਉਂ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗੇ? ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਇਸ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਠੋਸ ਕਦਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੇ? ਅੱਜ ਪੂਰਾ ਬਠਿੰਡਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਮੰਨਤ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਰੋਸ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
